به انجمن های تخصصی دانلود رایگان خوش آمدید

تالار گفتمان اف دی ال - انجمن تخصصی دانلود رایگان / تالار عمومی / انجمن فرهنگ / تالار شعر و ادبیات / داستانهای بلند v / آمالیا، ملکه فادو

نام کاربری یا ایمیل:  
پسورد:     
ثبت نام | بازیابی پسورد
ثبت نام راهنما لیست اعضا مشاهده ارسال های جدید مشاهده ارسال های امروز
X اطلاعات تالار نشان میدهد که شما عضو نیستید. لطفا از این لینک در کمتر از 1 دقیقه ثبت نام کنید



ارسال موضوع  ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 1 رأی - میانگین امیتازات : 5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

آمالیا، ملکه فادو

نویسنده پیام
*
ارسال ها: 947
اعتبار: 24
سپاس کرده: 2,123
سپاس شده: 1,792 در 913 موضوع

امتياز: 202.50

ارسال: #1
آمالیا، ملکه فادو
هر بار به یکی از فادو های آمالیا گوش می دهم، بیش از پیش درستی حرفش را درباره فادو باور می کنم. او در جایی گفته است، "تنها چیز مهم آن است که فادو را حس کنی. فادو برای آن نیست که خوانده شود؛ فادو چیزی است که خیلی ساده اتفاق می افتد. فادو را حس می کنی، نه آن را می فهمی و نه آن را تعریف می کنی." با این همه اگر بخواهم از آمالیا بگویم، ناگزیرم به تعریف دیگران از فادو اشاره کنم.

فادو ترانه بومی غم انگیز سرزمین پرتغال، یا، سبکی از موسیقی است که تاریخ آن به دهه بیست سده نوزدهم پرتغال می رسد و می گویند که ریشه در ترکیبی از آهنگ های بردگان افریقایی و دریانوردان پرتغالی دارد. واژه " فادو" یعنی تقدیر؛ و موسیقی فادو در اساس از همراهی گیتار با آواز شکل می گیرد. درونمایه فادو آن چیزی است که در زبان پرتغالی "سوداد" (saudade) گفته می شود و می شود کم و بیش آن را "غم غربت" ترجمه کرد. فادو غم آواز غربت و عشق و سودا و حسرتی است که دوستداران موسیقی را به سحر خود گرفتار می کند. دو گونه اصلی آن نام خود را از دو شهر پرتغال، لیسبون و کوئیمبرا، گرفته اند. فادوی لیسبونی مردم پسند تر و فادوی کوئیمبرایی پیراسته تر است. فادوی لیسبونی از دل میکده ها و میدان های محله های کارگر نشین شهر برخاسته است و نخستین خواننده مشهور آن ماریا سورا (Maria Severa)نام دارد. فادوی مدرن لیسبون، اما، با آمالیا رودریگش (Amalia Rodriques) است که پا می گیرد و به اوج می رسد.

آمالیا را به حق ملکه فادو می خوانند، چرا که به یاری استعداد و کوشش دراز مدتش در فادو خوانی در پیشرفت و نیز در عالم گیر شدن آن سهمی به سزا و تردید ناپذیر داشته است. گزینش شعرهای شاعران بزرگ ، کار با آهنگسازان برجسته، و شیوه اجرای ویژه آمالیا بر روی صحنه چنان بوده که از او نمونه ای برای یادگیری دیگر خوانندگان فادو ساخته است. به این ترتیب آمالیا تعریفی از آنچه که فادو باید باشد، و آن گونه که باید اجرا شود، به دست داده است. آمالیا که به ویژه در سه دهه میان 50 تا 70 بر صحنه آواز جهان خوش درخشیده است، در میان هنرمندان جهانی پرتغال یگانه است.

آمالیا رودریگش، خواننده و هنرپیشه، در 1920 در لیسبون زاده شد. پدرش ترومپت نواز و پینه دوز بود و آمالیا از یک سالگی تا چهارده سالگی به سبب فقر خانواده اش که زندگی در پایتخت را ناممکن می کرد، با پدربزرگ و مادربزرگش در لیسبون زندگی کرد. در نه سالگی به مدرسه رفت و پس از پنج سال درس خواندن به کار گلدوزی و اتوکشی در خانه پرداخت. در پانزده سالگی برای نخستین بار در یک برنامه نیکوکاری به همراهی نوای گیتار پرتغالی برای مردم آواز خواند و چند سال بعد، در نوزده سالگی، برای نخستین بار به عنوان فادو خوان بر صحنه پدیدارشد. نخستین ضبط صدایش در برزیل صورت گرفت و نخستین فیلمش، کاپاس نگراس (Capas Negras) در 1947 روی پرده آمد. سال بعد برنده جایزه بهترین بازیگر برای فیلم فادو به کارگردانی پردیگائو کوئیریگا (Perdigao Queiroga) شد. در پی این درخشیدن آغازین، دهه های 50 و 60 و 70 و 80 و 90، تا زمان مرگش در 1999، رشته ای دراز از خوش درخشیدن های او بر صحنه آواز جهانی است. در گذر این سال ها آمالیا با هنرمندانی چون ادیت پیاف، شارل آزناوور، ماریا کالاس، و جان لنون همکاری داشت و جایزه هایی جهانی چون جایزه جشنواره کن را از آن خود کرد. در 1994 زمانی که لیسبون از سوی اتحادیه اروپا به عنوان پایتخت فرهنگ نامیده شد، آمالیا برای آخرین بار در صحنه برا ی مردم آواز خواند.

می گویند که فاطمه ( Fatimaشهری در پرتغال که در 1917، زمانی که روستایی بود، سه بچه چوپان مدعی شدند مریم مقدس را در آنجا دیده اند و از آن پس بدل به زیارتگاه شد )، فوتبال، و فادو "ف " های پشتیبان فاشیسم سالازار بوده اند و از همین رو هم آمالیا رودریگش از سوی برخی از چپ گرایان تند رو (که چند تایی شان بعد ها سر از حزب های دست راستی در آوردند) نکوهش شده است. اما آمالیا در سال های سلطه فاشیسم یاری رسان کمیته کمک به زندانیان سیاسی بوده، با برخی هنرمندان کمونیست و نیز شاعر چپ گرایی چون فریرا (David Mourao Ferreira)همکاری کرده، و ترانه هایی خوانده است که در فهرست سیاه سانسور سالازار آورده شده اند. سرانجام در 1980 دموکراسی پرتغال رسماً از او قدردانی می کند. وقتی سوآرس او را زن محافظه کار معتقد به خدا و طبیعتاً غیر سیاسی ای می داند که می داند چه طور با انقلاب میخک ها (کودتای نظامی چپ گرایی که کم و بیش بی خونریزی به سرنگونی دیکتاتوری پرتغال در 1974 انجامید) کنار بیاید، آمالیا در جوابش می گوید، "... فرق شما با آدم های رژیم گذشته در این است که شما من را سر میزتان دعوت می کنید. در گذشته آن ها همیشه خیلی خوب تحویلم می گرفتند و خیلی دوستم داشتند و عاشق آواز خواندنم بودند، اما با حالافرق داشت – آن موقع فقط آخر مهمانی مرا تحویل می گرفتند ... تا آواز بخوانم."
سه شنبه ۹ شهر ۱۳۸۹ ۰۸:۰۷ صبح
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
ارسال موضوع  ارسال پاسخ 






تالار گفتمان اف دی ال - انجمن تخصصی دانلود رایگان - تالار گفتگوی ایرانیان © 1397.