به انجمن های تخصصی دانلود رایگان خوش آمدید
نام کاربری یا ایمیل:  
پسورد:     
ثبت نام | بازیابی پسورد
ثبت نام راهنما لیست اعضا مشاهده ارسال های جدید مشاهده ارسال های امروز
X اطلاعات تالار نشان میدهد که شما عضو نیستید. لطفا از این لینک در کمتر از 1 دقیقه ثبت نام کنید



ارسال موضوع  ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 1 رأی - میانگین امیتازات : 5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

تهرانتو

نویسنده پیام
*
ارسال ها: 947
اعتبار: 24
سپاس کرده: 2,123
سپاس شده: 1,792 در 913 موضوع

امتياز: 202.50

ارسال: #1
تهرانتو
ذوق واژه سازی مردم را نمی شود دست کم گرفت. درحالی که در بسیاری مورد ها واژه سازان رسمی و فرهنگستانی پیشنهاد های غریبی می دهند، مردم کوچه و بازار در بسیاری مورد ها واژه ها و نام هایی می سازند که هم با واقعیت های زندگی روزمره همخوان است و هم ازنکته سنجی ها و زیبایی های زبانی بهره مند. گونه ای از این نوآوری های زبانی مردم را می توان در واژه های دو رگه دید.

آنچه که من "واژه دو رگه" می نامم پیشنهاد من برای فارسی واژه "پورتمانتو" در زبان انگلیسی است که لوئیس کرول نویسنده نامدار "آلیس درسرزمین عجایب" آن را ساخته است و در"از میان آینه" یا "آلیس در سرزمین آینه ها" (ترجمه فارسی) به کار گرفته است. در فرهنگ هزاره در برابر آن آمده است: "واژه دوگانه، واژه آمیخته" – که به گمان من حق مطلب را ادا نمی کند. واژه دو رگه ترکیبی از دو یا چند واژه یا بخش هایی از دو یا چند واژه است که معنای آن ترکیبی از معنا های آن واژه ها باشد. ازنمونه های مشهور واژه دو رگه در انگلیسی می توان این ها را نام برد: متل، سماگ، برانچ. به گمانم چون واژه ترکیبی در فارسی رایج تر از انگلیسی است، بدیع بودن واژه های دورگه در انگلیسی بیشتر نمود دارد. اما واژه دو رگه واژه ترکیبی خاصی است که بیشتر وقت ها از ترکیب بخش اول یک واژه با بخش آخر واژه دیگرساخته می شود. درحالی که در بیشتر واژه های ترکیبی زبان فارسی واژه های ترکیب شونده دست نخورده و نشکسته باقی می مانند وفقط در کنار یکدیگر می نشینند. برای نمونه در واژه ترکیبی"مه دود" که در فرهنگ هزاره برای "سماگ" به کار رفته است، هر دوپاره شکل کامل واژه های ترکیب شونده است.

دو واژه "تهرانجلس" و "تهرانتو" را می توان نمونه هایی از واژه دورگه در زبان فارسی دانست. درحالی که در تهرانجلس بخش اول نه پاره ای از یک واژه و یا نام، که همه آن است، در"تهرانتو" می شود که بخش اول را "تهرا" و نه "تهران" گرفت و تصور کرد که بخش وام گرفته از تورنتو "نتو" است و نه "تو". در ساختن هر دو واژه که در واقع نام مکان هستند، شوخ طبعی و ذوق سلیمی به کار رفته است که درعین حال ساده و آسان فهم است و نشان از آن دارد که کار مردم است و نه اهل فن. همچنین روشن است که بیشتر به ضرورت ساخته شده اند، تا از روی تفنن. به این معنی که مهاجرانی دلتنگ دیار ترک شده با نام گذاری مکان محدودی در سرزمین تازه ، آگاهانه یا ناآگاهانه، خواسته اند یاد آنچه را که از دست داده اند و به گذشته شان تعلق دارد در زمان حال و زندگی روزمره خود زنده کنند. سوای ترکیب گذشته و حال میل به پل زدن و پیوند دادن دو مکان این همه دور در عالم واقع و این همه آمیخته در ذهن مهاجر نیز آشکار است. در هر دو مورد هم بعید نیست که نمونه های واژه دو رگه در زبان انگلیسی یا زبان کشور میزبان به نوعی مشوق این کار بوده اند.

اگر قرارباشد به سنجش میان تهرانجلس و تهرانتو ادامه داد، باید نگفته نگذاشت که برتری تهرانتو بر تهرانجلس این است که دارای ایهام است، یعنی آنچه که شعر و ادب فارسی به جا یا بی جا به آن می بالد. درحالی که می شود تهرانتو را به معنای ترکیبی از تهران و تورنتو گرفت، به راحتی می شود معنای دیگری برای آن قائل شد و آن را به معنای "تهران تو" گرفت، که این یکی هم درست به اندازه تعبیر اول پذیرفتنی و خوشایند است. این دو گانگی معنایی و تنوع برداشت در تهرانجلس نیست. اما اشتراک دیگری میان تهرانتو و تهرانجلس است که چه بسا مهم ترین باشد و آن این که هردو به دلیل دلالت بر نام خاص و مکانی در دو بزرگشهر مهم جهان می توانند هویتی جهانی بیابند و چنین اتفاقی برای تهرانجلس افتاده است، یعنی که آن قدر جا افتاده است که به رسمیت شناخته شود. حال باید دید که تهرانتو هم آیا چنین می شود یا نه.
سه شنبه ۹ شهر ۱۳۸۹ ۰۹:۵۰ صبح
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
ارسال موضوع  ارسال پاسخ 






تالار گفتمان اف دی ال - انجمن تخصصی دانلود رایگان - تالار گفتگوی ایرانیان © 1397.