به انجمن های تخصصی دانلود رایگان خوش آمدید
نام کاربری یا ایمیل:  
پسورد:     
ثبت نام | بازیابی پسورد
ثبت نام راهنما لیست اعضا مشاهده ارسال های جدید مشاهده ارسال های امروز
X اطلاعات تالار نشان میدهد که شما عضو نیستید. لطفا از این لینک در کمتر از 1 دقیقه ثبت نام کنید



ارسال موضوع  ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 2 رأی - میانگین امیتازات : 5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

الان ساعت دزد نیست

نویسنده پیام
*
ارسال ها: 7,099
اعتبار: 174
سپاس کرده: 2,616
سپاس شده: 8,157 در 3,660 موضوع

امتياز: -7.00

ارسال: #1
الان ساعت دزد نیست
الان ساعت دزد نیست


شما هم آن برنامه تلویزیونی را دیده بودید؟ همان که مجری اش در اتاقی نیمه تاریک با دیوارهای ارغوانی، چند حادثه را برای مخاطبان با زبان تصویر، شرح می داد و بعد رو به دوربین، چشم ها را براق می کرد و با صدایی مرموز می پرسید «به نظر شما این داستان حقیقت دارد؟».

برنامه که به انتها می رسید، مجری می آمد و می گفت «درست حدس زده اید، این داستان زاییده تخیل نویسنده برنامه ما بود» یا می خندید که «اشتباه کردید، این داستان حقیقت داشت.»

حالا ما هم مثل مجری آن برنامه می خواهیم برای شما یک داستان تعریف کنیم و شما در انتها حدس بزنید که آیا ماجرا حقیقت دارد یا نه.

داستان از حوالی ساعت ۱۰ و ۴۰ دقیقه یک شب سرد زمستانی آغاز می شود. مادری همراه دو دخترش که یکی دانشگاهی است و آن دیگری سه بهار بیشتر از عمرش نمی گذرد در طبقه دوم آپارتمانی قدیمی، دور هم نشسته اند و تلویزیون تماشا می کنند.

سختی زندگی پدر خانواده را ناچار کرده است حتی جمعه ها نیز تا دیر وقت کار کند، اما امشب با شب های دیگر فرق دارد؛ مادر و دختر بزرگ تر می دانند که همسایه طبقه پایینی خانه نیست و محله هم بشدت سوت و کور شده و همین سکوت و تاریکی، دل نگرانشان کرده است.

ناگهان مادر و دختر بزرگ تر همزمان متوجه شکستن چیزی در حیاط می شوند. ضربان قلب هر دو تند می شود و ترس برشان می دارد که مبادا دزد باشد و چند ثانیه بعد که هیچ کدام جرات نمی کنند به حیاط بروند، از سر ناچاری
[/u]سعی می کنند خوش بین باشند و به خودشان بقبولانند که شکستن شیشه کار گربه بوده است، اما آن سایه سیاه که پشت شیشه های مشجر در اتاقشان می بینند و دستگیره را تکان می دهد و دو سه بار با مشت به در می کوبد مسلما گربه نیست.

زن ها جیغ می کشند، لرز می گیرند، کمک می خواهند و در این شرایط مادر خانواده ناگهان یاد پلیس ۱۱۰ می افتد، غریبه پشت در، این طرف و آن طرف می رود و بعد سایه اش گم می شود، اما سه عضو خانواده می دانند که او از خانه بیرون نرفته است چون صدای پایش در راه پله شنیده می شود.

مادر خانواده پشت گوشی فریاد می زند و از پلیس کمک می خواهد، او شنیده که متوسط زمان عملیات پلیس ۱۱۰، کمتر از هفت دقیقه است و بنابراین حساب و کتاب می کند که تا هفت دقیقه دیگر چراغ های گردان و سرخ پلیس کوچه شان را روشن می کند، هفت دقیقه اما می شود ۲۵ دقیقه و در طول این مدت مادر و دختر، پنج بار با پلیس تماس می گیرند.

مادر با گریه کمک می خواهد و پاسخ پلیس به او این است که نباید در گفت وگو با پلیس رفتارهای نادرست داشته باشد، نباید فریاد بزند، باید آرامش خود را حفظ کند و مادر می پرسد که آیا پلیس باید تا وقتی که غریبه پشت در، وارد خانه شود و سه جسد روی دست ماموران باقی بگذارد، تعلل کند؟

آنها حتی با بستگان شان هم تماس می گیرند و از آنها می خواهند که به پلیس زنگ بزنند و آنها دو بار در این مدت با پلیس ۱۱۰ گفت وگو می کنند.

بار اول مامور پلیس پاسخ می دهد «لطفا بعدا زنگ بزنید! خط مان اشغال است.» و بار دوم با بی میلی از آنها نشانی می خواهد و چند بار تکرار می کند که «بین این دو تا خیابان که گفتید یک خیابان دیگر هم باید باشد، آن را بگویید!»

این در حالی است که پلیس باید نقشه شهر را داشته باشد تا اگر فردی در شرایط بحرانی حتی نام کوچه ای را در منطقه ای گفت بلافاصله آن را پیدا کند.

سرانجام پس از حدود نیم ساعت ماموران می آیند و پرسش شگفت انگیزشان از مادر خانواده این است «خب! به نظر شما چه کسی پشت در بوده است؟» و مادر و دختر گریان با تعجب می گویند «دزد! دزد بوده و سعی می کرده به زور داخل خانه شود.»

آن وقت مامور پلیس با خونسردی می گوید «اما الان ساعت دزد نیست. دزد این ساعت نمی آید.»

آن وقت در حیاط قدم می زند و در دستشویی
[b]


که در حیاط است ـ را باز و بسته می کند و می گوید «کسی اینجا نیست. ما گشت می فرستیم.»

پلیس ظاهرا فراموش می کند که به انبار و پشت بام و حتی واحدی که دزد پشت درش بوده است سر بزند و می رود. مادر و دخترها به اتاق می روند و باز در را قفل می کنند، اما از گشت پلیس خبری نیست.

آنها مجددا صدای پای غریبه را در راه پله می شنوند که ظاهرا در انبار یا پشت بام منتظر بوده است تا پلیس ها بروند و حالا باز مشغول گشت و گذار در آپارتمان خالی شده است.

مادر و دختر بارها با پلیس ۱۱۰ تماس می گیرند و کمک می خواهند اما دیگر پلیس حاضر نیست بیاید و یکی از ماموران می گوید «با ۱۹۷ تماس بگیرید.» و مادر که نمی داند این خط مربوط به شکایت های مردمی از پلیس است، سه بار به این شماره زنگ می زند و روی پیغامگیر آن پیغام می گذارد که «شما را به خدا کمکمان کنید...»

این ماجرا تا زمانی طول می کشد که پدر به خانه می رسد و مادر و بچه ها را می بیند که در گوشه ای از اتاق پنهان شده اند و از وحشت می لرزند و ترس شدید ناشی از حادثه باعث شده دختر سه ساله شان، دیگر نتواند صحبت کند و فقط مثل بهت زده ها اطراف را نگاه می کند! داستان ما تمام شد.

حالا به نظرتان این داستان، واقعی است یا زاده تخیل ما؟ می گویید تخیلی است؟ نه! اشتباه می کنید.

این یک داستان کاملا واقعی است که جمعه شب هفته گذشته در یکی از مناطق تهران رخ داده است و ما آدرس و شماره تلفن کسی را که به ۱۱۰ زنگ زده در تحریریه روزنامه داریم. حالا فکر کنید به این که آیا در این ماجرا پلیس به وظایفش عمل کرده است؟
دو شنبه ۱۵ اسف ۱۳۹۰ ۱۸:۴۲ عصر
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
ارسال موضوع  ارسال پاسخ 






تالار گفتمان اف دی ال - انجمن تخصصی دانلود رایگان - تالار گفتگوی ایرانیان © 1397.