به انجمن های تخصصی دانلود رایگان خوش آمدید
نام کاربری یا ایمیل:  
پسورد:     
ثبت نام | بازیابی پسورد
ثبت نام راهنما لیست اعضا مشاهده ارسال های جدید مشاهده ارسال های امروز
X اطلاعات تالار نشان میدهد که شما عضو نیستید. لطفا از این لینک در کمتر از 1 دقیقه ثبت نام کنید



ارسال موضوع  ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 1 رأی - میانگین امیتازات : 3
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

سرگذشت موسیقی ایران

نویسنده پیام
*
ارسال ها: 11,059
اعتبار: 255
سپاس کرده: 4,919
سپاس شده: 9,018 در 4,910 موضوع

امتياز: 118,842.60

ارسال: #31
RE: سرگذشت موسیقی ایران
آنچه به نظر می[/size] رسد بعد از آقا علی اکبر دو تن از نوازندگان در دربار ناصرالدین شاه دارای مقام مهمی بوده و موسیقی دانهای دیگر آنها را به استادی قبول داشته اند : یکی محمد صادق خان است که بعد ذکرش خواهد آمد ؛ دیگر آقا غلامحسین که پس از آقا علی اکبر زبردست ترین نوازنده ی تار بوده است ، چنانکه می گویند به قدری مضرابش تند و ریز او سریع و مرتب و متوالی بوده که از صدای آرشه ی کمانچه را می داده است.از آقا حسینقلی منقول است که وقتی از هنرش تحسین کردند ، گفته است اگر تارزدن آقا غلامحسین را شنیده بودید به خوبی در می یافتید که من در مقابل او ذره ای بیش نیستم.[/size][/font]
هر چند این بیان حاکی از نگاهداری احترام مقام استادی باشد ولی به هر حال به خوبی می رساند که آقا غلامحسین نوازنده ی بزرگی بوده است.



آقا غلامحسین شاگردان خوبی تربیت کرده که علاوه بر میرزاعبدالله و آقا حسینقلی که عموزاده های او بوده و هر دو چنانکه بعد خواهم نوشت مقام استادی یافته اند ، سه تن دیگر هم نوازنده ی خوبی بوده اند:
1- نعمت الله خان معروف به اتابکی - استادانی که ساز او را شنیده و هنوز حیات دارند از وی بااحترام و تحسین یاد می کنند.باقر خان رامشگر می گوید : نعمت الله خان اهل کرمان و نخست در دستگاه فیروز میرزای نصرت الدوله والی آن ایالت بود که بعد به تهران آمد و نزد یحیی خان مشیرالدوله رفت و سپس به دستگاه اتابک منتقل شد و به همین جهت با تابکی معروف گردید.
2- یوسف خان صفائی- که چون ازمنسوبین ظهیرالدوله بود به یوسف خان ظهیرالدوله ای معروف شد.

امضا كاربر


سه شنبه ۲۸ خرد ۱۳۹۲ ۱۰:۴۷ صبح
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
*
ارسال ها: 11,059
اعتبار: 255
سپاس کرده: 4,919
سپاس شده: 9,018 در 4,910 موضوع

امتياز: 118,842.60

ارسال: #32
RE: سرگذشت موسیقی ایران
ست اظهار می دارد که سبک ساز او خصوصیتی داشت و در مضراب تک و چپ و راست بسیار مسلط بود و از ردیف و علم موسیقی هم به خوبی اطلاع داشت و برخی نغمات مخصوص به خود می نواخت اما مضراب ریز کمتر در سازش مشاهده می شد و شنیدن ساز تنهایش ترجیح داشت تا اینکه همراه آواز و ضرب به گوش برسد.نگارنده وی را در اوائل تاسیس مدرسه ی عالی موسیقی و ریزی (سال 1302) دیده بودم که در آن وقت مرد سالخورده ای بود و تارهای مدرسه را تعمیر و مرتب می کرد.البته در آن هنگام تقریبا با ساز متار که بود و قدرت زیادی در نواختن نداشت ولی تک مضرابها و چپ و راستهایش شمرده و خوش آهنگ بود.نوه ی او رحمت الله صفائی است که اول نزد پدر بزرگش تار زده سپس شاگرد موسی معروفی شده و اکنون معلم مدرسه ی ایرانیان در بغداد است.[/size][/font]
3- محمد علی خان مستوفی - یکی دیگر از شاگردان آقا غلام حسین بوده است که چون شغلش موسیقی نبوده از این لحاظ شهرت فراوانی کسب نکرده است : نامبرده از مستوفیان معروف و صاحب فضائل و کمالاتی هم بوده است.



فرزندان آقا علی اکبر- این استاد سه پسر داشته است : میرزا حسن : که از تعلیمات پدر برخوردار شد و در نواختن تار و سه تار نیز مهارت یافت چنانکه در سلک نوازندگان دربای هم درآمد ولی در جوانی درگذشت.
فرزندان دیگر آقا علی اکبر استادان مشهوری هستند که تاکنون یکی دو جا نام آنها به مناسبت به میان آمده است و به زودی از این دوتن یعنی میرزا عبدالله و آقا حسینقلی گفتگو خواهم کرد.چون آقا علی اکبر عمر زیاد نکرده و این دو پسر، کوچک بوده اند نتوانسته اند ، از معلومات پدر خویش استفاده نمایند و موسیقی را از پسرعموی خود آقاغلامحسین فراگرفته اند.معروفست که آقا غلامحسین توجهی به تعلیمات موسیقی عمو زاده های خود نداشته و مانند اغلب هنرمندان آن زمان ، مردی حسود بوده و میل نداشته است هنر خود را به دیگران حتی عموزاده های خویش هم بیاموزد.
ردیف دستگاههای موسیقی امروز ما در حقیقت روایت آقا علی اکبر است و اگر حسن تصادفی نشده بود و آقا غلامحسین معلومات خود را به عموزاده ها نمی آموخت ضرر بزرگی به موسیقی ما وارد شده بود.حسن تصادف این بود که چون میرزا عبدالله و آقا حسینقلی طفل بودند و سرپرست نداشتند آقا غلامحسین بعد از فوت آقا علی اکبر زوجه ی او را به عقد خود درآورد و نسبت به این بچه ها سمت پدری هم پیدا کرد.فرزندان آقا علی اکبر علاقه ی بسیاری به فرا گرفتن موسیقی داشتند چنانکه در موقعیکه پسر عمویشان ساز می زد ، از پشت در، گوش می کردند و نواها را ضبط می نمودند و به ذهن می سپردند ، مادر آنها که این عشق فوق العاده ی پسرها را حس کرد ، از آقا غلامحسین خواهش نمود که آنها را از این هنر بی بهره نگذارند.او نیز قبول کرد و تعلیمات موسیقی آنها را به عهده گرفت.این دو برادر بعدها جانشین پدر و پسر عموی خود شدند و نگذاردند که شهرت موسیقی این خانواده یا به عبارت دیگر خاندان آقا علی اکبر را که نگارنده خاندان هنر نامیده است از بین برود.در حقیقت این دو برادرند که آهنگهای گذشته را حفظ کرده و با زحمات زیاد آن را تکمیل نموده به دست ما سپرده اند و اینک که سالهاست خود ، از بین رفته اند هنوز داستانشان برسر زبانها می باشد

امضا كاربر


سه شنبه ۲۸ خرد ۱۳۹۲ ۱۰:۴۷ صبح
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
*
ارسال ها: 11,059
اعتبار: 255
سپاس کرده: 4,919
سپاس شده: 9,018 در 4,910 موضوع

امتياز: 118,842.60

ارسال: #33
RE: سرگذشت موسیقی ایران
میرزاعبدالله - اولین تعلیمات موسیقی را از برادر بزرگتر خود میرزا حسن فرا گرفت و بعدها در مکتب پسرعموی خویش آقا غلامحسین که استاد معروف زمانه بود ، پرورش یافت.می گویند با کمک سید احمد نامی که سه تار می زده و دستگاه دان بوده ردیف موسیقی را منظم و مرتب کرده است.به برادر کوچک خود آقا حسینقلی هم تار آموخت تا اینکه او نیز بزرگتر شد و مستقیما از پسر عموی خویش آقا غلامحسین استفاده کرد.
میرزا عبدالله که موسیقی را با کوشش و زحمت آموخت و از حسادتهای استادان زمان خود دلخوش نبود ، در اثر اخلاق کریمانه ی جبلی تصمیم گرفت که ازین پسر هر چه می شنود به خوبی فرا گیرد و دستگاهها را کامل و بی نقص به ذهن بسپارد و آنچه با ذوق و همت خستگی ناپذیر کسب کرده است و در طبق اخلاص گذارده به شاگردان خود بیاموزد تا میراث گذشته را از دستبرد حوادث زمان ، مصون دارد و عیناً به آیندگان تحویل دهد.او دیده بود که استادان قدیم نمی خواستند معلومات خود را به دیگران بیاموزند چنانکه ما هم ازین طبیعت های حسود داستانها شنیده ایم.
یا اوضاع زمانه این حس بدبینی را در آنها برانگیخته بود مبادا شاگرد جای معلم را بگیرد و مقام استاد از بین برود یا چون خودشان رنج برده و گنج به دست آورده بودند ، نمی خواستند آنرا به رایگان از دست بدهند.میرزاعبدالله به خوبی دریافت که عمر انسان ابدی نیست و غفلت های گذشتگان باید برای آیندگان ، درس عبرت باشد.با این فکر دسـت به کارشد و هر جـا از اسـتادی



چیزی می شنید که درگنجینه ی ذهن خود نداشت آنرا هم به دیگر دانستنیهای خود می افزود و به هر کس از او می خواست می آموخت و همین همت و فکر بلند پایه ی استاد بود که از زوال نغماتی که تا آن روز به دستش رسیده بود ، جلوگیری کرد.میرزاعبدالله شنیده بود که بسیاری از نغمات دلپذیر قدیم موسیقی ما ، در اثر همین حسادت ها و کوتاه بینی ها به دست فراموشی سپرده شده است و خواست ما امروز از او که موجب نگاهداری آهنگهای زمانه اش بوده است با احترام و نیکی یاد کنیم.از این گذشته وی مردی بود خوش طینت و مهربان و همه را از گنج هنرش بهره می رساند.



خواننده ی عزیز می داند که تا سی و چند سال پیش تنها صاحب منصبان و افراد موزیک نظام از خط موسیقی بهره داشتند ؛ مدرسه ی موزیک هم مخصوص همان طبقه بود و دیگران از نت اطلاعی نداشتند.اگر چند تن دیگر ازین خط بی نصیب نبودند چنانکه بعد خواهید دید ، خارج از دسته ای بودند که حرفه ی موسیقی داشتند.مطلب به سادگی امروز نبود که کسی نغمه ای را بنوازد ، یکی هم آن را بنویسد و ضبط کند.رسم دیرین بود که آهنگها را در لوح سینه بنویسید و آنقدر بزنند و تکرار کنند تا مرکوز ذهن شود و فراموش نگردد.همین کاری بود که میرزا عبدالله کرد و ردیف موسیقی ایرانی را در هفت دستگاه که معمول امروز است به دست شاگردان خود سپرد.آنها هم خوب فرا گرفتند و به دیگران آموختند.برخی هم برای اینکه دیگر فراموش نشود چنانکه بعد اشاره خواهم کرد قلم و کاغذ به دست گرفتند و ردیفها را نوشتند و حالا امیدواریم میراث گذشتگان را هنر، دوست امروز بیند و بخواند و بفهمد و بنوازد و از یاد نبرد

امضا كاربر


سه شنبه ۲۸ خرد ۱۳۹۲ ۱۰:۴۷ صبح
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
*
ارسال ها: 11,059
اعتبار: 255
سپاس کرده: 4,919
سپاس شده: 9,018 در 4,910 موضوع

امتياز: 118,842.60

ارسال: #34
RE: سرگذشت موسیقی ایران
اخلاق و رفتار میرزا عبدالله همه کس تعریف می کند ، اگر مرد شریفی نبود ، او هم رسم گذشته ی نوازندگان را تعقیب می کرد ولی خواست دیگران که دنبال او می آید جز به نیکی از اوسخن نگویند.این بود خلق و خوی یک هنرمند واقعی که شایسته ی بسی تعظیم است.او مردی درویش بود و کنج فراغت و مصاحبت یاران صمیمی را به مجالس مهمانی ترجیح می داد.یکی از دوستان می گفت : طفل بودم و با یکی از همبازیهای خود ، گاهی عصر به کنار خندق دولاب می رفتیم.میرزا عبدالله و عیسی آقا باشی که در آواز و ضرب دست داشت ، روی خندق دور از جماعت می نشستند.میرزا عبدالله ساعتها تار می زد و آقا باشی که پیر شده بود و دیگر نمی توانست بخواند زمزمه می کرد ؛ ماهم پهلوی آنها می نشستیم و [/size][/font]



گوش می دادیم.بعد آقا باشی ما را به دوش می گرفت و به منزل می آورد و به پدرمان که با او آشنا بود می سپرد.مقصود اینست که آنها دور از اغیار ، برای خودشان ساز می زدند و کیف می بردند نه برای خود نمائی و جلب منفعت مادی.
شاگردان میرزا عبدالله - این استاد در تعلیم شاگرد ، حوصله ی بسیار داشت چنانکه معروفست اشخاص کم استعدادی هم که به کلاس او می آمدند مایوس نمی شدند و استاد با صبر و بردباری با آنها کار می کرد و هرگز طالبان موسیقی را دلسرد و ناامید نمی نمود.از جمله کسانی که محضر استاد را درک کرده و کسب فیض نموده و هر یک مقامی یافته اند اشخاص زیر را می توان نام برد:
1- سید حسین خلیفه که در کلاس استاد ، سمت جانشینی داشته و مشقهای شاگردان دیگر را روان می کرده و مدتی هم شاگرد آقا حسینقلی بوده است.
2- دکتر مهدی صلحی (منتظم الحکما) که در نواختن سه تار مهارتی به سزا داشته و پس از فوت میرزا عبدالله همه ی شاگردان ، او را جانشین استاد خود می دانستند.منتظم مدتی هم شاگرد محمد صادقخان بوده و به همین جهت در ردیف او ، آثاری از آن استاد دیده می شود.فرصت شیرازی در کتاب بحورالالحان از اطلاعات علمی و ذوق موسیقی او بسیار تمجید کرده است.
مهدی قلی هدایت (مخبرالسلطنه) هم سالها از محضر او استفاده کرده و چنانکه بعد گفته خواهد شد با او مانوس و مصاحب بوده است.این هنرمند ردیف استادش را با سه تار نواخته و هدایت تمام دستگاهها را طبق روایت او به خط موسیقی نگاشته و این کار در حدود هفت سال به طول انجامیده است واکنون یکی از بهترین منابع موسیقی ایرانی وردیف میرزا عبدالله میباشد. منتظم

امضا كاربر


سه شنبه ۲۸ خرد ۱۳۹۲ ۱۰:۴۷ صبح
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
*
ارسال ها: 11,059
اعتبار: 255
سپاس کرده: 4,919
سپاس شده: 9,018 در 4,910 موضوع

امتياز: 118,842.60

ارسال: #35
RE: سرگذشت موسیقی ایران
علاوه بر موسیقی و سررشته از پزشکی مردی دانشمند بوده است.هر روز صبح در مطب خود می نشسته و بیماران را معالجه و مداوا می نموده و نظر به علاقه ای که به فن موسیقی داشته ، هفته ای سه روز عصرها کلاس موسیقی دائر کرده است.حاجی آقا محمد ایرانی مجرد و اسمعیل قهرمانی و سید مهدی دبیری نخست ، شاگرد او بوده سپس به مکتب میرزا عبدالله راه یافته اند.[/size][/font]
3- اسمعیل قهرمانی - فرزند ابراهیم ملقب به قهرمان تفنگدار ناصرالدین شاه بود که شاه او را (ارمن) خطاب می کرده است.اسمعیل در سال 1258 متولد شد.پدرش چون در دربار بود با نوازندگانی مانند میرزا عبدالله و آقا حسینقلی دوستی ورفت



و آمد داشت و اسمعیل از کودکی به ساز استادان موسیقی خو گرفت.سید حسین خلیفه بهترین شاگرد میرزاعبدالله با عموی اسمعیل ، هم منزل بود و همین نزدیکی موجب شد که اسمعیل از 17 سالگی نزد او اولین مشقهای تار را فرا گرفت و پس از دو سال به مجلس درس میرزاعبدالله راهنمائی شد و در حدود 12 سال از آن استاد کسب هنر کرد و درین ایام با نوازندگان معروف و مردم با ذوق تهران همنشین گردید و این عشق و ذوق فوق العاده تا سن چهل سالگی که تمام اوقاتش به موسیقی می گذشت ادامه داشت و حتی کلاس مشق هم دائر کرد.ضمناً به محضر مستوفی الممالک راه یافت و چون علاقه مند به شکار و سواری بود در سلک همراهان او درآمد ولی هیچگاه ساز را کنار نگذارد و همواره در اوقات فراغت با نوای تار ، دل خوش می داشت.بعدها وارد خدمات دولتی شد و مسافرتهائی کرد تا چند سال قبل که بازنشسته شد.وی اکنون نوازنده ی منحصر به فردیست که ردیف استادش میرزا عبدالله را کاملا می داند و با همان روش استاد می نوازد و هنوز هم در دوره ی کهولت هر روز صبح لااقل یکی دو ساعت ساز می زند تا محفوظات خود را از دست ندهد.از ده سال قبل با نورعلی برومند آشنائی یافته و نظر به علاقه ای که او به فرا گرفتن ردیف موسیقی ایرانی داشته یک دوره ی کامل نزد قهرمانی سینه به سینه مشق کرده است چنانکه هم اکنون برومند نمونه ی برجسته ای از زحمات استاد خود می باشد.اخیرا نیز به فکر افتاده اند که این ردیف را ضبط نمایند تا یادگاری نفیس برای آیندگان باقی بماند و نوارهائی که به سعی و همت قهرمانی و بروند آماده شده یکی از صحیح ترین منابع ردیف موسیقی ایرانی به شمار می آید.قهرمانی مردیست خوش محضر و باذوق که همواره مجلس دوستان را با نقل حکایات شیرین و خاطرات دلپذیر خود شاد می دارد.وی بهترین نمونه ی عشق به هنر است که همیشه ساز را مونس خود دانسته و این مایه ی دلبستگی را از خویش دور نکرده است.جوانان امروز باید از این قبیل هنرمندان قدیم سرمشقی شایسته گیرند و هر چند ایام زندگانی به کامشان نباشد از تمرین و کار غافل نشوند و هنری را که به زحمت اندوخته اند ترک نگویند و دلسردی پیشه نسازند چه سرّ موفقیت ، جز این نیست.
4- سید علی محمد خان مستوفی در تار از شاگردان میرزاعبدالله و میرزا حسینقلی و در نقاشی شاگرد کمال الملک بود وخط نستعلیق و تحریر را هم بسیار خوب می نوشت.مردی اهل دانش و ذوق و از مستوفیان معروف بود که در آخر عمر سفری هم به اروپا رفت و در آنجا نیز به نواختن ویولن آشنا شد ولی متاسفانه عمرش کوتاه بود و در سال 1276 قبل از اینکه به پنجاه سالگی برسد در تهران وفات یافت.
فرزند بزرگش سید باقردبیری (بیان السلطان) نیز ذوق موسیقی و خط را از پدر ارث برد و نزد میرزا عبدالله به نواختن تار مشغول بود

امضا كاربر


سه شنبه ۲۸ خرد ۱۳۹۲ ۱۰:۴۸ صبح
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
*
ارسال ها: 11,059
اعتبار: 255
سپاس کرده: 4,919
سپاس شده: 9,018 در 4,910 موضوع

امتياز: 118,842.60

ارسال: #36
RE: سرگذشت موسیقی ایران
سید مهدی دبیری فرزند کوچکتر که در 1273 (1313ه.ق) تولد شده بود ، درین محیط ذوق و هنر پرورش یافت و موقعی که مشغول تحصیل بود پیش خود ، تار می زد تا اینکه در هفده سالگی شاگردی منتظم الحکما را پذیرفت و تا وقتی که او به اتفاق مخبرالسلطنه ی هدایت بشیراز رفت تا اندازه ای مضراب و پنجه اش راه افتاد.سپس نزد میرزاعبدالله رفت و چند سالی نیز در خدمت آن استاد به درک رموز موسیقی همت گماشت.وقتی سازش شنیدنی شده بود ، روزی به دیدار استاد رفت ، آقا حسینقلی نیز در آنجا حضور داشت.میرزا عبدالله شاگردش را به برادر خود معرفی کرد.سید مهدی خان بسیار مشتاق بود که ساز جناب میرزا را نیز بشنود.آقا حسینقلی تاری برداشت و شروع به درآمد چهار گاه کرد و به دبیری گفت تار را بردار تا این دستگاه را با هم بزنیم.دبیری بیشتر مایل بود گوش باشد اما امر استاد را واجب دانست و تاری به دست گرفت و ردیف چهارگاه را به همراهی استاد، تا آخر نواخت و آقا حسینقلی او را بسیار تشویق کرد.
دبیری پس از اینکه دوره ی درس را نزد میرزا عبدالله به پایان رسانید ، نزد خود به تمرین سه تار پرداخت.شبی منزل حاج آقا محمد بود که درویش خان حضور داشت.درویش پیش درآمد افشاری را که اخیرا ساخته بود ، نواخت.حاجی آقا ، دبیری را معرفی کرد و با پیر جان میل کرد ساز او را بشنود.دبیری افشاری نواخت و درویش خان پیشانی او را بوسید.



دبیری اوقات فراغت خود را همواره به نواختن سه تار صرف می نمود و از محضر موسی معروفی که با او نیز نسبتی داشت برخوردار می شد و آهنگهای ضربی و پیش درآمدهای جدید را از وی می آموخت.گرچه خدمات و مشاغل اداری به او فرصت کار بسیار در موسیقی نداده است ولی هنوز هم که در حدود شصت سال دارد ، ساز را بهترین مونس و ندیم خود می داند و هر وقت مجال کند با سه تار خود ، راز و نیازها دارد.مردیست بسیار خوش محضر و سه تارش کاملا شنیدنیست.
شاگردان دیگر- از کسانی که در مکتب میرزا عبدالله هنر اندوخته اند اشخاص ذیل را می توان نام برد :
باصر السلطنه راد - محب السلطان روحانی - باقرفهیمی - مرتضی صبا - آقا رضا خان (فرزند آقا غلامحسین) که بعد شاگرد و داماد آقاحسینقلی شد - بیان الممالک که مستوفی با کمالی بود و خطی بسیار خوش داشت - ابوالحسن صبا که داستان زندگی هنری او بعدها به تفصیل نگاشته خواهد شد حاج آقا محمد ایرانی مجرد که سابقاً ذکرش گذشت و هر چند در نواختن مهارتی ندارد ولی اطلاعات ردیفی او بسیار خوبست

امضا كاربر


سه شنبه ۲۸ خرد ۱۳۹۲ ۱۰:۴۸ صبح
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
*
ارسال ها: 11,059
اعتبار: 255
سپاس کرده: 4,919
سپاس شده: 9,018 در 4,910 موضوع

امتياز: 118,842.60

ارسال: #37
RE: سرگذشت موسیقی ایران
بسیار دارد و اهل موسیقی نظریات و اقوال او را سندی معتبرمی دانند و مصاحبت او را همواره مغتنم می شمارند.نامبرده همیشه به اهل موسیقی علاقه مند بوده و بهترین اوقات خود را در مجالست هنرمندان دانسته است موسیقی دانها ، وی را حاج آقا می نامند و به او که همواره عاشق و فریفته ی موسیقی بوده است احترام فراوان می گذارند.الحق مردیست سزاوار تکریم و دوست داشتنی ، چه در ادب و دوستی و حسن تشخیص و آگاهی به رموز موسیقی قدیم ، کمتر می توان برایش تالی و نظیری اندیشید.[/size][/font]
فرزندان میرزا عبدالله - این استاد دو دختر و دو پسر داشته است که هر چهار تن ، ذوق موسیقی داشته و سه تار زده اند.دختر بزرگش مولود از دیگران ، بیشتر به ردیف پدر وارد بود و متاسفانه چند ماه قبل درگذشت. دختر کوچکش ملوک است که او هم نزد پدر خود ، سه تار زده است.پسر بزرگش جواد عبادی است که مستقیماً از تعلیمات پدر استفاده کرد ولی به واسطه ی نقصی



که به دستش رسید ، از ادامه ی کار موسیقی محروم ماند و وارد خدمات دولتی شد.
کوچکترین فرزند هم احمد عبادی است که وقتی پدرش فوت کرد ، طفل بود و بعدها از خواهران خود مخصوصاً مولود خانم تعلیم موسیقی گرفت و اکنون نوازنده ی مشهوریست که هرگاه صدای سه تارش از رادیو شنیده شود مشتاقان بسیاری دارد که گوش به زنگ نشسته اند تا از نغمات دلپذیرش محفوظ شوند.البته از او بعدها به تفصیل بیشتری سخن خواهم گفت

امضا كاربر


سه شنبه ۲۸ خرد ۱۳۹۲ ۱۰:۴۹ صبح
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
*
ارسال ها: 11,059
اعتبار: 255
سپاس کرده: 4,919
سپاس شده: 9,018 در 4,910 موضوع

امتياز: 118,842.60

ارسال: #38
RE: سرگذشت موسیقی ایران
روش استاد - میرزا عبدالله در نواختن سه تار مهارت بیشتری داشته یعنی همان اندازه که برادر کوچکش در تار معروف بوده او نیز در سه تار شهرت داشته است.معروفست که در مجلسی به نواختن مشغول بوده و هنگامی که با دست چپ ، پنجه کاری می کرده و بی مضراب می نواخته ابوالحسن میرزا شیخ الرئیس ثانی شاعر معروف که در جلسه حضور داشته این رباعی را باالبداهه سروده است :
عبدالهی که شور، ز سازش همی به پاست با دست چپ ، همی بنوازد نوای راست
هر نغمه ای که خواست ، به یک دست ، می زند بیهوده گفته اند که یک دست ، بی صداست
از قرار گفته ی جواد عبادی ، این رباعی را دکتر منتظم الحکما در وصف استاد خود ساخته است:
ای آنکه به ملک علم و دانش ، شاهی در برج سماء موسیقاری ، ماهی در خلق و ادب فردی و در تار و سه تار هستی تو خدا ، اگر چه عبداللهی حاج آقا محمد رباعی فوق را هم منسوب به شیخ الرئیس ثانی می داند و جای تاسف است که تاکنون دیوان این شاعر بزرگ چاپ نشده است.دیگری درباره ی میرزا عبدالله گفته است:



اگرخسرو پرویز ، بدی ما را شاه می گفت نکیسای من است عبدالله این پرده ، زپرده می کشد ، پردگیان لاحول و لا قوة الا با لله
ادیب الممالک قائم مقامی فراهانی ، درباره اش گفته است:
تا زخمه ی تو ، به نغمه دمساز شود زآوازه ی تو ، جهان پرآواز شود
گویند زسیم ، می شود قطع ، زبان در دست تو ، سیم را زبان باز شود
درگذشت - یکی از دوستان میرزاعبدالله این دو بیت را در مرگ استاد سروده است:
این بنده ی خدا و خداوند موسقی رفت از جهان فانی و میرند ما بقی
ای خاک تیره مرشد ما را عزیز دار عیدالهست ، پیر جوانان متقی
مجدالملک ، ماده تاریخ ذیل را در فوت او ساخته است:
فاریابی عصر عبدالله چون به موسیقی ، او بدی استاد
دوره ی محبث مفصل را زهره در چرخ از او گرفتی یاد
هفت بعد از هزار سیصد و سی روی هجرت ، به کوی دوست نهاد

امضا كاربر


سه شنبه ۲۸ خرد ۱۳۹۲ ۱۰:۴۹ صبح
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
*
ارسال ها: 11,059
اعتبار: 255
سپاس کرده: 4,919
سپاس شده: 9,018 در 4,910 موضوع

امتياز: 118,842.60

ارسال: #39
RE: سرگذشت موسیقی ایران
البته مقصود گوینده ی شعر (ابونصرفارابی) است که موسیقی شناس بوده نه (ظهیرفارابی) شاعر قرن ششم هجری.به هرحال ، تاریخ فوت استاد به حساب شمسی سال 1297 (مطابق 1337ه.ق) درسن 75 سالگی بوده است.
آقا حسینقلی - نخست ، نزد برادر خود میرزا عبدالله و سپس پیش پسر عمویش آقا غلامحسین به نواختن تار مشغول شد و آنقدر تمرین و ممارست کرد تا استاد مشهور زمان خود گردید.عارف در دیوانش می نویسد:
(تار هم بعد از میرزا حسینقلی چراغش تقریبا خاموش شد و با اینکه حالا معمولترین آلت موسیقی ایرانیست ، باز بزرگترین استاد آن که قرنها لازمست که دست طبیعت پنجه ای بدان قدرت به وجود آورد از میان رفت.پنجه ای که هر وقت به حرکت می آمد ، قرار از کف و آرام ، از دل شنوندگان می ربود و مانند صورت بر دیوار ، بی اختیار مجذوب سکوت می گردید.)
کاسه ی تار بعد از او زیبد که در آن ، عنکبوت بندد تار
سبک استاد - آقا حسینقلی در نواختن تار بسیار چابک و زبردست بود.مضرابش قوی و خوش طنین و چپ و راستهایش مرتب و شمرده و صحیح ادا می شد.به ردیف موسیقی و نغمات دستگاهها کاملا وارد بود و همه او را درزمان خود بزرگترین استاد



تار می دانستند.مجلس درسش منظم بود و در تعلیم ساز هر چند نسبت به شاگردان کم مایه عصبانی می شد ، ولی کمال دقت را به کار می برد که هنرجویان ، آهنگها را صحیح بنوازند.در ردیف ، سبکی مخصوص داشت که از روش برادرش پرکارتر و در تنظیم آن ذوق بیشتری به کار رفته بود

امضا كاربر


سه شنبه ۲۸ خرد ۱۳۹۲ ۱۰:۴۹ صبح
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
*
ارسال ها: 11,059
اعتبار: 255
سپاس کرده: 4,919
سپاس شده: 9,018 در 4,910 موضوع

امتياز: 118,842.60

ارسال: #40
RE: سرگذشت موسیقی ایران
نصیحت استاد - وی همواره به شاگردان خود سفارش می کرد که زیاد تمرین کنند و هر روز حتما چند ساعتی برای خود ساز بزنند.



زیرا اگر یک روز از کار غافل شوند ، عقب می مانند و دست و پنجه ، سست و تنبل می شود.حتی مبالغه را به جائی رسانیده بود که وقتی تار، دستش بود و آن را برای آتش زدن سیگار، زمین گذارد و هنگامی که دوباره ساز را به دست گرفت ، گفت همین فاصله ی مختصر هم موثر است!
یکی از شاگردانش می گفت : روزی در مجلس درس استاد نشسته بودم.شخصی وارد شد و از جانب یکی از رجال زمانه او را دعوت کرد.استاد عذر خواست و گفت حالم خوش نیست.وقتی آن مرد رفت دوباره تار را برداشت و مشغول تعلیم شد.پرسیدم خدای نکرده شما را چه می شود ؟ علاج دردتان به دست کیست؟ - خندید و گفت : من که ناخوش نیستم ! - گفتم اینکه اظهار کسالت کردید چه مقصودی داشتید؟ استاد گفت : دست و پنجه ام خوب کار نمی کند.- با تعجب پرسیدم شما که الان تار به دست دارید و مشغول نواختن هستید. گفت آری مشق می دهم ؛ اینکه ساز زدن نیست! باز هم مقصود را درنیافتم ولی به احترام استاد سکوت کردم.گفت مثل اینکه مطلب را درنیافتی! گفتم صحیح است.خندید و گفت : وقتی نوازنده ای می خواهد برای مردم ساز بزند باید به اندازه ی کافی قبلا تمرین کرده باشد که دست و پنجه اش درست کار کند ؛ من هر روز صبح چند ساعتی برای خود ساز می زنم و امروز که این مجال ، پیدا نشده است آماده ی کار نیستم ؛ چگونه شب بروم برای مردم ساز بزنم؟
پر کرد ن صفحه - آقا حسینقلی یک سفره به همراه باقرخان رامشگر ، اسدالله خان نوازنده ی تار و سنتور ، سید احمد خان آواز خوان و محمد باقر معروف به لبو (ضرب گیر) برای پر کردن صفحه ی گرامافون به پاریس رفت و آثاری از او ضبط شد.چند نمونه از این صفحه ها که در آنها استاد به تنهائی تار زده است موجود می باشد مانند : ماهور و سه گاه و شور و همایون و رهاب و مسیحی که تا اندازه ای معرف مضراب و پنجه ی استادانه ی نوازنده می باشد.در هنرستان موسیقی ملی نیز صفحه ی عراقش ، موجود است و صفحه ی دیگری هم در ماهور و دلکش ، همراه با آواز سید احمد تعزیه خوان داریم که اگر خواننده نداشت بهتر بود زیرا آواز خوان ، بلند و حتی گاهی هم خارج خوانده ولطف ساز را از بین برده است.ضرب گیر هم تمام مضرابها را با تلنگرهای بی موقع که به لبه ی ضرب نواخته ، تقلید کرده است و صدای خوشی ندارد و تعجب اینجاست که نوازنده ای به آن زبر دستی چرا از لحاظ انتخاب خواننده و ضرب گیر، کم ذوقی به خرج داده است ؛ شاید هم بهتر از آنها پیدا نکرده است

امضا كاربر


سه شنبه ۲۸ خرد ۱۳۹۲ ۱۰:۴۹ صبح
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
ارسال موضوع  ارسال پاسخ 






تالار گفتمان اف دی ال - انجمن تخصصی دانلود رایگان - تالار گفتگوی ایرانیان © 1396.