به انجمن های تخصصی دانلود رایگان خوش آمدید
نام کاربری یا ایمیل:  
پسورد:     
ثبت نام | بازیابی پسورد
ثبت نام راهنما لیست اعضا مشاهده ارسال های جدید مشاهده ارسال های امروز
X اطلاعات تالار نشان میدهد که شما عضو نیستید. لطفا از این لینک در کمتر از 1 دقیقه ثبت نام کنید



ارسال موضوع  ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 0 رأی - میانگین امیتازات : 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

موسیقی محلی گنجی پنهان است

نویسنده پیام
*
ارسال ها: 11,059
اعتبار: 255
سپاس کرده: 4,919
سپاس شده: 9,018 در 4,910 موضوع

امتياز: 118,842.10

ارسال: #1
موسیقی محلی گنجی پنهان است
موسیقی محلی گنجی پنهان است






بعضی وقت ها برای ساخت موسیقی مجبور می شوم تصویر را نگاه نکنم. بازی های بد، تصویربرداری نامناسب و تدوین غیرحرفه یی که در برخی آثار وجود دارد، برای من به عنوان آهنگساز آن اثر گاهی آنقدر دافعه دارد که مرا مجبور می کند تا بدون توجه به تصویرکارگردانی شده برای تصویر ذهنی خودم از فیلمنامه موسیقی بسازم. همپایی همه عوامل با هم باعث می شود تا یک اثر ماندگار شود و هیچ گاه یک تصویر ضعیف، حتی با یک موسیقی خوب ماندگار نمی شود


فیلم های سینمایی و سریال های تلویزیونی از کنار هم قرار گرفتن دو عنصر «تصویر» و «صدا» شکل می گیرند و در شکل گیری این عنصر دوم، حرفه یی که «آریا عظیمی نژاد» به آن می پردازد نقشی مهم و تعیین کننده دارد. موسیقی متن سال هاست که به بخش جدایی ناپذیر سینما و تلویزیون تبدیل شده و در تلویزیون که مخاطب با آثاری پرتعداد از نظر قسمت و حجم داستان مواجه است، یک موسیقی خوب می تواند مخاطب را با تماشای اثر همراه کند. عظیمی نژاد که تا چند هفته قبل سریال دودکش با موسیقی وی از شبکه یک سیما پخش می شد، در کارنامه کاری خود ساخت موسیقی متن آثاری همچون: روزهای اعتراض، پریدخت، او یک فرشته بود، تا ثریا، روز حسرت، رستگاران، پس از سال ها، آخرین گناه، زیر هشت، چاردیواری، چک برگشتی، راه طولانی، دیوار، پزشکان، خانه ما و پایتخت و فیلم های سینمایی میم مثل مادر و فرزند خاک، طلا و مس و... را در کارنامه کاری خود دارد. در این گفت وگو عظیمی نژاد درباره آهنگسازی برای سریال های تلویزیونی سخن می گوید و به این سوال پاسخ می دهد که چگونه یک موسیقی خوب برای سریالی تلویزیونی ساخته می شود و این موسیقی چه تاثیری در همراه کردن مخاطب با یک اثر دارد.



هنگام ساخت یک فیلم یا سریال، معمولا وقتی به سراغ یک آهنگساز می آیند که فیلمبرداری پایان یافته و حتی در مواقعی تدوین اولیه هم انجام شده است. در این مرحله معمولا کفگیر بودجه سریال به ته دیگ خورده و نتیجه کار نیز تا حدودی مشخص شده است. در اغلب موارد بودجه فراوانی برای ساخت موسیقی وجود ندارد و البته زحمت جبران کیفیت ضعیف سریال نیز بر گردن موسیقی است.


معمولا وارد پروژه هایی که در آن کفگیر به ته دیگ خورده باشد، نمی شوم. نوع موسیقی ای که من می سازم، نسبت به نمونه های مشابه خودش کار پرهزینه یی است. البته اگر بخواهیم مثلا با ارکستراسیون سازهای زهی وارد ساخت این موسیقی شویم، هزینه ها خیلی بیشتر می شود اما در اغلب موارد، در پایان سریال به سراغ سازنده موسیقی می آیند اما در برخی موارد، ابتدا موسیقی یک اثر ساخته و سپس فیلمبرداری آغاز شده است. فیلم سینمایی «میم مثل مادر» ساخته مرحوم رسول ملاقلی پور چنین بود. در آن فیلم در مرحله بازنویسی فیلمنامه هم حضور داشتم و به واسطه پرداختن فیلم به مباحث تخصصی موسیقی، درباره برخی واژه ها با کارگردان مورد مشورت قرار می گرفتم. در برخی از آثار هم از مرحله پایان فیلمنامه وارد کار می شوم. در سریالی مانند پایتخت نیز پیش از آغاز تصویربرداری با کارگردان همراه شدم و طی سفر به نقاط مختلف، هم با انواع لوکیشن ها آشنا شدیم و هم با خط سیر داستان، نگاه کارگردان و نحوه پرداختن او به قصه آشنا شدم و بعد هم سفرهای گروه موسیقی برای ضبط موسیقی نواحی. البته کمتر تهیه کننده یی حاضر به پذیرش این هزینه ها می شود تا به نتیجه خوبی برسد. در سری اول و دوم این سریال و دیگر همکاری هایی که با سیروس مقدم داشتم، اگر شاهد اتفاق خوبی هستید صرفا به دلیل حمایت تهیه کننده و ایجاد امکانی برای سفرهای مختلف در مرحله پیش تولید است. اگر این نگاه نباشد، کار خوب درنمی آید.


وقتی یک تهیه کننده یا کارگردان تلویزیون قصد دارد برای سریالش سازنده موسیقی متن انتخاب کند، این کار چگونه صورت می گیرد؟ شما به عنوان یک آهنگساز واجد چه ویژگی هایی از نظر کارگردان ها و تهیه کنندگان هستید؟


برای یک فیلم یا سریال دو جنس مختلف از سازنده موسیقی متن وجود دارد. گروهی از آهنگسازها فرم ثابتی دارند و کاملا فرم موسیقی آنها مشخص است. مثلا یک آهنگساز مدل ارکستر ملی، با ترکیبی از سازهای سنتی و کلاسیک کار می کند و کارگردانی که به چنین جنس موسیقی نیاز دارد، با این آگاهی به سراغ چنین فردی می رود. من در میان آهنگسازان جزو افرادی هستم که دوست دارم در این عرصه جنس های جدید و مختلف موسیقی را تجربه کنم. برخی از کارهای من هیچ ربطی به کارهای دیگرم ندارد.

این تجربه گرایی چگونه اتفاق می افتد؟


در وهله اول باید آهنگساز شناخت و دانش لازم را نسبت به سبکی که می خواهد به آن وارد شود، داشته باشد. موسیقی الفبایی کلی دارد اما فردی که می خواهد بر پایه موسیقی سنتی آهنگی بسازد نمی تواند از دستگاه های سنتی ایرانی آگاهی نداشته باشد. البته در برخی مواقع آهنگسازان افرادی را به عنوان مشاور وارد کارهای خود می کنند اما آهنگسازی که این کار را انجام می دهد، به جز ارکستراسیون و قواعد و اصول آهنگسازی، باید دانش و شناخت فرم موسیقی مورد نظرش را داشته باشد.

شما به عنوان یک آهنگساز این دانش را چطور کسب می کنید؟


این مساله بستگی به خط سیر فراگیری و نحوه دانش آموزی فرد دارد. آشنایی من با موسیقی ایرانی نخستین نقطه شناختم از موسیقی بود. من ساز ایرانی می زدم. پس از آن با موسیقی کلاسیک آشنا شدم و دانش روز و قواعد آن را آموختم. این قواعد در برخی بخش ها با موسیقی ایرانی منطبق می شود و دربسیاری موارد هم این تطبیق صورت نمی گیرد. پس دریچه جدیدی روی من گشوده شد. پس از آن به موسیقی محلی تمایل بیشتری پیدا کردم زیرا این موسیقی را خیلی حسی تر و خالص تر یافتم. این موسیقی کاملا از نهاد یک نوازنده بومی برمی آید و با ساختار طبیعت و سادگی زندگی او منطبق است. موسیقی ردیفی ما فضای شهری تری دارد و قالبی مشخص و جذاب دارد اما ترکیب این خصایص باعث می شود تا علاقه مند شوم در کارهای مختلف تجربه های بیشتری نسبت به موسیقی نواحی مملکتم کسب کنم. از سریال «چاردیواری» تلاش کردم فضای موسیقی بومی ایران را که خیلی متنوع است وارد کارهایم کنم. این تنوع کمک می کند که آهنگساز بتواند فضاهای موسیقایی متفاوتی بسازد و رنگ آمیزی جدیدی در موسیقی به وجود بیاورد. موسیقی بومی ما همیشه به صورت تخصصی جمع آوری و تحقیق و پژوهش شده اما کمتر به صورت عملی مورد استفاده قرار گرفته و مثلا موسیقی فیلم یا سریال بر مبنای آنها به شکل گسترده ساخته نشده است. من جزو معدود آهنگسازانی هستم که این کار را انجام می دهم و شناساندن هرچه بیشتر این موسیقی های غنی اما مهجور باعث افتخار من است.




بله. بسیار زیاد. گاهی برخی از دوستانم به من انتقاد می کنند که چرا با تلویزیون کار می کنم اما من این اعتقاد را ندارم. به خاطر فراگیری این رسانه می توان سطح سلیقه مردم را ارتقا داد. در سال های گذشته همیشه جنس ثابت و کلیشه یی از موسیقی را در برنامه های تلویزیونی می شنیدیم اما در سال های اخیر جنس های مختلفی از موسیقی در تلویزیون شنیده می شود که این مساله بازتاب بسیار خوبی در میان مردم داشته است. در سریال «پایتخت ۱» از موسیقی منطقه علی آباد کتول استفاده کردیم. این موسیقی از موسیقی مازندرانی، ترکمن ها و خراسان مجزاست و شخصیتی کاملا مستقل و درخشان از نظر موسیقایی دارد. استفاده از این نوع موسیقی در یک سریال تلویزیونی باعث شناساندن این موسیقی به مخاطبان شده است و حتی در این منطقه تاثیرات مثبتی داشته است. از جمله افزایش توریست برای اینکه علی آبادی که در سریال پایتخت از آن صحبت می کنند و موسیقی اش را زمزمه می کنند، کجاست.

برای طی کردن این مسیر با چه مشکلات و موانعی مواجه بوده اید؟


بزرگ ترین مشکل در این راه ممیزی بر پایه عدم شناخت است. برخی افراد به خوبی نمی توانند خوب و بد را تشخیص دهند و ارزش یک اثر را تشخیص نمی دهند. در این سال ها به سبب جنس موسیقی این شبهه به وجود آمده که شاید این جنس از موسیقی ارزش کمی دارد اما این تصوری اشتباه است که مثلا موسیقی منطقه یی مانند «بندر عباس» را به دلیل ریتمیک بودن آن سخیف بدانیم.

در چه سریال هایی با چنین مشکلی مواجه بودید؟


در سریال های چاردیواری و پایتخت ? این گرفتاری وجود داشت. در سال های پس از انقلاب و به دلیل برخی محدودیت های سیاسی و مذهبی، اساتید موسیقی سنتی ما از کسر میزان هایی مثل شش هشتم پرهیز می کردند و فرم «رِنگ» در موسیقی ما کمرنگ شد. این مساله باعث شده تا بخش مهمی از موسیقی ایرانی که جزو شادی های ایرانی است، کم ارزش و سخیف جلوه کند. وقتی در سریال چاردیواری برای نخستین بار از موسیقی بختیاری استفاده کردم، شک داشتم که این کار درست است یا نه؟! می ترسیدم به ساخت موسیقی سخیف متهم شوم اما به این نتیجه رسیدم که باید به موسیقی خودمان افتخار کنم چون جزیی از فولکلور ما ایرانی هاست و با فرهنگ، آداب معاشرت و زندگی ما سر و کار دارد. این مسائل باعث می شود که گاهی موسیقی بندرعباس و بوشهر و... به این گناه متهم شود که موسیقی خوبی نیست اما با یک نگاه متفکرانه می توان دریافت که قدمت و عقبه این موسیقی بیش از آن است که بتوان درباره آن این گونه فکر و قضاوت کرد. این دیگر موسیقی صرف نیست بلکه بخش بزرگی از فرهنگ کشورمان است.

تصور اغلب مردم نیز درباره موسیقی بومی محدود به کلیشه های خاصی است.


احساس می کنم در موسیقی محلی ما گنجینه یی وجود دارد که از زیر خاک بیرون نیامده است و در مرز نابودی است. در ماه های گذشته چند نفر از اساتید موسیقی محلی که در کار خود بی نظیربودند، فوت کردند و پس از فوت یک استاد، انتشار یک سبک از موسیقی هم متوقف شده است. این مساله تاسف آور است. وقتی به نواحی مختلف ایران فکر می کنم تا به سراغ اساتید موسیقی آن بروم، همیشه می ترسم که چند ماه بعد آن اساتید زنده نباشند. برای ساخت سریال «پایتخت ۲» وقتی به میناب رفتم و با استاد «غلام مارگیری» که از نعت خوان های برجسته میناب است مواجه شدم، می ترسیدم که این دیدار آخر ما باشد. یکی از مشکلات ما درباره موسیقی نواحی این است که پژوهش های زیادی درباره آن انجام شده و بیشتر به صورت سند و مدرک کاربرد دارد اما برای من به عنوان یک آهنگساز قابل استفاده نیست. اغلب آنها کیفیت ضبط مناسبی نداشته اند و شرایط محیطی برای ضبط آنها خوب نبوده و گاهی هنگام ارائه، در بخش فنی به آنها افکت هایی داده اند. مثلا به صدای ساز و خواننده اکو داده اند! که این مساله سطح کار را پایین می آورد و درجه اعتبار آن منبع را کمرنگ می کند.


همیشه ما با یک استودیوی قابل حمل مجهز وارد مرحله تحقیق میدانی شده و به سراغ اساتید موسیقی می رویم تا حاصل نهایی کار با کیفیتی بالا قابل استفاده در دل موسیقی باشد.


اصالت قطعاتی که در آثار شما مورد استفاده قرار می گیرد نیز نکته قابل توجه دیگری است. مثلا در سریال پایتخت ۲ قطعه یی با نام «بوی محمد آمد» وجود دارد که هیچ اطلاعی هم درباره آن وجود ندارد.


من همیشه از مشاوره استادم «هوشنگ جاوید» بهره زیادی می گیرم و همواره به واسطه ایشان با اساتید موسیقی نواحی ارتباط برقرار می کنم. استاد جاوید در این زمینه همیشه بهترین ها را به من معرفی می کند. این مورد خاص، توسط استاد جاوید ضبط شده و در اختیار من قرار داده شد. این آواز هم متعلق به منطقه تربت حیدریه است که حق امتیاز آن در کنار چند تصنیف دیگر از سوی تهیه کننده خریداری و در اختیار من قرار داده شد. شاید این آواز وقتی به همراه تنظیمی جدید شنیده شود اثرگذاری اش کاملا تفاوت باشد. وارد چنین فضایی شدن که بتوان برای یک خط ملودی یک دنیا خلق کرد، برای من بسیار جذاب است. همیشه تنظیم موسیقی است که می تواند دنیایی جدید با فرم های مختلف بسازد.

درباره آثاری مانند «پریدخت»، «روزهای اعتراض» و «او یک فرشته بود» چه مسیری را طی کردید؟


درباره این سریال ها نیز همین مسیر را در پیش گرفته ام اما بستر موسیقیایی در آن آثار بستر مدرن تری بوده است. در سریال او یک فرشته بود، در کنار کمانچه که سازی سنتی است و در موسیقی نواحی هم استفاده می شود، از آواز خانم «پروین عالی پور» که از خواننده های خوب بختیاری است در کنار آواز «شوان پرور» از خوانندگان موسیقی کردستان ترکیه استفاده کردم. اینها جزو موسیقی نواحی محسوب می شود ولی فرم است که فضای مدرن می سازد. در آن سریال فضای کلی کار ترس و دلهره است و از نوعی موسیقی استفاده شده که به این فضا دامن زده شود. در سریال پریدخت موسیقی کاملا از موسیقی کردستان و سازهایی مانند رباب و تنبور استفاده شده و مقام کردی است. موسیقی روزهای اعتراض نیز از این قاعده مستثنی نیست.

کارگردان ها و تهیه کنندگان تلویزیونی چقدر از موسیقی شناخت دارند؟


بخشی از موسیقی احساسی است و بخش اساسی آن دانشی است که کاملا بر پایه ریاضی است و کمتر کسی است که هم موسیقی بداند و هم کارگردان باشد. شنونده تخصصی موسیقی بودن دلیلی بر داشتن دانش موسیقی نیست. برخی از کارگردان های ما به شکل احساسی با این موضوع برخورد می کنند و به همین دلیل می توانند بر پایه احساس خود درباره موسیقی نظر بدهند اما وقتی بحث تخصصی به وجود می آید، نمی توانند وارد این حیطه شوند. خوشبختانه تا به حال پیش نیامده که با کارگردانی کار کنم که حس ضعیفی نسبت به موسیقی داشته باشد. در تلویزیون کارگردانی مانند «سیروس مقدم»، در بخش موسیقی هم مانند دیگر بخش ها اهل خطر کردن است و این مساله باعث می شود من هم به عنوان یک آهنگساز احساس خوشایندی داشته باشم و بتوانم با تمایل بیشتری درگیر کار شوم اما سال ها قبل با کارگردان هایی مواجه شده ام که جوان بودند و موسیقی نمی شناختند و همین مساله سبب شد تا همکاری ما نیمه تمام بماند. نکته دیگر این است که همیشه افرادی که به یک پروژه اضافه می شوند، با این هدف وارد این عرصه می شوند که چیزهایی را به کار اضافه کنند. یک کارگردان ممکن است از مقولات مختلف آگاهی داشته باشد اما الزامی به تخصص داشتن بر همه بخش ها ندارد. به همین دلیل با دعوت از یک آهنگساز تلاش می کند تا چیزی را به پروژه اضافه کند. برآیند اضافه شدن بار حسی و تکنیکی توسط هر کدام از عوامل باعث کمال اثر می شود.

آیا کارگردان ها و تهیه کنندگان در کار شما دخالت می کنند؟


در این بخش چنین رفتارهایی کمرنگ تر است چون اغلب به سازنده موسیقی متن به عنوان یک متخصص اعتماد می شود و از طرفی شناخت متقابل آهنگساز و کارگردان از یکدیگر و نزدیکی سلیقه آنها به هم باعث می شود تا کار خوبی از آب دربیاید. البته سازنده موسیقی متن با کارگردان ارتباطی مفصل از آن گونه که فیلمنامه نویس یا تدوینگر اثر دارد را ندارد و در مرحله ساخت موسیقی بخش عمده یی از کار به عهده خود آهنگساز است. البته حس اولیه نیز خیلی مهم است و اگر این مساله درست باشد، بقیه موارد نیز درست پیش می رود.


تا چند سال قبل روند ساخت موسیقی برای یک سریال تلویزیونی، روند مشخصی بود که شامل: چند تِم مشخص برای شخصیت های مختلف و نیز عنوان بندی آغاز و پایان بود. در اغلب سریال ها حجم کمی از موسیقی شنیده می شد اما در دو سال اخیر حجم فراوانی از موسیقی در یک سریال شنیده می شود و اگر مدت زمان سریالی ۵۰ دقیقه است، حداقل در ۴۰ دقیقه آن موسیقی می شنویم. گروهی از فیلمسازان می گویند این مساله روشی برای جذب مخاطب است؛ همان گونه که در سریال های ماهواره یی نیز چنین است و حجم فراوانی از موسیقی شنیده می شود. آیا به چنین مساله یی اعتقاد دارید؟


نگاهی که الان در بیشتر فیلم های هالیوودی وجود دارد این است که حجم موسیقی بسیار زیاد است اما در سینمای اروپا که خاص و روشنفکرانه است، حجم موسیقی بسیار کمتر است. این مساله بستگی به ساختار تصویر دارد. در یک اثر تصویری، در برخی صحنه ها موسیقی به لایه های زیرین می رود و صرفا به آمبیانس صحنه تبدیل می شود و در برخی مواقع نیز به لایه های بالایی می آید و خودنمایی می کند. اما نظر شما را درباره اینکه علت استقبال از سریال های ماهواره یی حجم بالای موسیقی آنهاست را نمی پذیرم.


منظور من این بود که این حجم بالای موسیقی در اغلب موارد طی مدت زمانی مثلا ۱۰ روزه به تِم زنگ موبایل و در ادامه نیز به عنصری برای ترغیب مخاطب به تماشای سریال تبدیل می شود.


تردیدی ندارم که این اتفاق می افتد اما جذابیت موسیقی باعث این اتفاق می شود نه حجم زیاد آن. اگر شما سریالی را دوست نداشته باشید، موسیقی نمی تواند شما را مجبور به تماشای سریال کند اما می تواند یک تصویر خوب را عالی جلوه دهد.

تا به حال پیش آمده که موسیقی ساخته شده توسط شما برای یک سریال از خود آن اثر بهتر باشد؟


بعضی وقت ها برای ساخت موسیقی مجبور می شوم تصویر را نگاه نکنم. بازی های بد، تصویربرداری نامناسب و تدوین غیرحرفه یی که در برخی آثار وجود دارد، برای من به عنوان آهنگساز آن اثر گاهی آنقدر دافعه دارد که مرا مجبور می کند تا بدون توجه به تصویرکارگردانی شده برای تصویر ذهنی خودم از فیلمنامه موسیقی بسازم.

همپایی همه عوامل با هم باعث می شود تا یک اثر ماندگار شود و هیچ گاه یک تصویر ضعیف، حتی با یک موسیقی خوب ماندگار نمی شود.


در سریال هایی که برای تلویزیون ساخته می شود استفاده از تصنیف در عنوان بندی آغاز و پایان قاعده یی مشخص است. در ساخته های شما تنوع زیادی در این زمینه دیده می شود. مثلا در رستگاران صدای «محمد اصفهانی» است. در پریدخت صدای «سالار عقیلی »و در دودکش صدای «رضا صادقی» شنیده می شود. چگونه به این انتخاب می رسید؟


هیچ وقت اصراری بر اینکه عنوان بندی ترانه و کلام داشته باشد، ندارم و همیشه از کارگردان ها می خواهم تا اجازه دهند، ببینیم جنس موسیقی ما را به کجا می برد و خود موسیقی تعیین کند که احتیاجی به کلام دارد یا خیر؟در اغلب سریال های تلویزیونی اتفاقی که رخ می دهد این است که یک موسیقی و ترانه از جایی دیگر وارد یک سریال می شود و مورد استفاده قرار می گیرد اما این روش مورد علاقه من نیست. من باید یک تِم داشته باشم که از ابتدای عنوان بندی بتوانم آن را آغاز کنم و بسط و گسترش دهم و حد کمال آن را در تیتراژ پایانی بشنوم. وقتی تم به وجود می آید، جنس ارکستراسیون و خواننده را هم به مرور خودش مشخص می کند. مثلا گاهی نیاز به حالت های مدرن پاپ با گرایش های ایرانی است که محمد اصفهانی برای آن مناسب است و گاهی نیز به صدایی سنتی مانند سالار عقیلی نیاز است. من در این زمینه درها را باز می گذارم اما گاهی این مساله به سختگیری تعبیر می شود. چندی پیش مخاطبی درباره سریال دودکش، به حضور رضا صادقی در عنوان بندی پایانی اشاره کرده و از من پرسیده بود آیا سختگیری ام را نسبت به خواننده های پاپ از دست داده ام؟!


ما در موسیقی پاپ خواننده هایی داریم که اصلا خواننده نیستند و تعدادشان بسیار هم زیاد است. کافی است به یک کار از آنها گوش دهیم و سپس به کنسرت آنها برویم تا متوجه تفاوت بسیار زیاد صدای آنها شویم. با کمک دستگاه های فنی می توان صدای فردی که از خیابان عبور می کند و مثلا لحاف دوز است یا جاشوی که حین باز و بسته کردن بادبان آوازی می خواند را به صدایی مناسب برای موسیقی تبدیل کرد. این کاری است که من به کرات انجام می دهم. اما از نگاه من خواننده ابتدا باید «خواننده» باشد و بتواند از پس مباحث حسی و تکنیکی کار، بربیاید. در نهایت من صدایی را درون خودم می شنوم و می خواهم به آن عینیتی بیرونی بدهم و خواننده را نسبت به این صدا انتخاب می کنم.

در سال های اخیر شاهد تغییر آهنگساز در سریال های تاریخی مانند مختارنامه و کلاه پهلوی بوده ایم. علت چیست؟


حتما اشکالی وجود داشته که آهنگساز تغییر می کند اما قبول ندارم که همه ایرادات به آهنگساز مربوط باشد. بدون شک این مساله به دلیل خطای کارگردان و تهیه کننده است. ممکن است آهنگساز مناسب با یک پروژه انتخاب نشده باشد یا اینکه در مسائل مالی تهیه کننده حاضر به هزینه کردن نباشد. در مواردی نیز کارگردان ها و تهیه کننده ها برای همکاری با یک آهنگساز بزرگ دافعه دارند. به نظرم برای سریال «مختارنامه» بهترین انتخاب استاد فرهاد فخرالدینی بودند.

آقای فخرالدینی ظاهرا دستمزد بالایی مطالبه کردند که پرداخت آن از توان پروژه خارج بود.


فکر نکنم نسبت دستمزد ایشان بیشتر از مقدار پولی بوده که در پروژه خرج شده. اول باید برای کار ارزش قائل بود. با این نگاه دیگر این دستمزد نسبت به بودجه چند میلیاردی رقمی ناچیز می شود اما نتیجه کار چیزی است که با هیچ پولی خریدنی نیست. به طور مثال چقدر باید هزینه کرد تا به موسیقی سریال سربداران رسید! در مورد این دو سریالی که نام بردید از من خواستند اتودی بسازم. من در مقابل این پیشنهاد به فرد پیشنهاد دهنده که خودش هم بازیگر بود، گفتم آیا شما حاضری برای ایفای نقش در فیلم من اول تست بازیگری بدهی؟! همین پیشنهاد نشان از سردرگمی بزرگی است که کارگردان کار درباره موسیقی کارش دارد. به نظرم وقتی کارگردانی به سراغ آهنگسازی می رود باید او را دقیق بشناسد نه اینکه در میانه کار متوجه عدم تناسب او با فضای کلی کار شود.


در سال های اخیر موسیقی متن سریال های تلویزیونی در قالب کلیپی از تصاویر آنها از شبکه های مختلف پخش شده است. نظر شما درباره این کلیپ ها چیست؟


به نظرم فکر خوبی است و می تواند در ماندگاری یک اثر تاثیر داشته باشد. معمولا آثاری به این شکل عرضه می شود که با اقبال موسیقیایی همراه شده باشد و قطعا آثاری که مورد توجه واقع نشود، به این شکل عرضه نمی شود.
حمیده جهانگیر

امضا كاربر


شنبه ۹ شهر ۱۳۹۲ ۱۵:۱۶ عصر
یافتن تمامی ارسال های این کاربر سپاس نقل قول این ارسال در یک پاسخ
ارسال موضوع  ارسال پاسخ 






تالار گفتمان اف دی ال - انجمن تخصصی دانلود رایگان - تالار گفتگوی ایرانیان © 1396.